Acaba Kandasın

Acabâ kandasın ey ‘âşık u âvâre gönül Bulamazam seni ey haste vü bîçâre gönül Kamular yarasının çâresi var gerçi velî Bu senin derdine hiç bulamadum çâre gönül Ne ‘aceb haste ki bir demde gezer yir ü göğü Ne sağa benzedirem seni ne bîmâre gönül Bana bir dem bu tarîk içre refîk olımadın Meğer aldar seni bu dünye-i mekkâre gönül Nefs-i mardıyyeyi koyup dün ü gün hırsa uyup Ne revâdır olasın tâbi’-i emmâre gönül Belli ne uslu direm ne deliye benzedirem Seni bu dâr-ı diyâr içre ne deyyâre gönül Bir nefes halvet içinde bileme hemdem iken Bir nefes taşra kaçarsın yine bâzâra gönül Ey müdâm ay u gün ile bile doğan uyağan Olmadın kutb ile sâbit sen ey seyyâre gönül ‘Aynını ‘aynına tut eyleme gayrına nazar ‘Âşık u tâlib isen rü’yet-i dildâra gönül Sevdiğin senin iledir bile her kandayısan Irağ isteme anı sen de yakın ara gönül Çü dil-ârâmı seven cân u dil ârâm idemez Ki diler Ümmî Kemâl irişe dildâra gönül Çüste kıl iste dürüş derdi getir deste gönül Dosta çüst irdi iren derd ile ey haste gönül