Âdem Vardır Âdem İçinde

Âdem vardır âdem içinde el-hak Kamu ‘âlem ona cân ile müştâk Âdem disen sûretde cümle âdem Velî kimisi puhtedir kimi hâm Kimi hayvân bigi nefsine kalmış Kimi dâim bu ‘aşk fikrine dalmış Budur uş âdem içinde geçen hâl Bu resme düzülüpdür cümle pergâl Kamu âlem ta’accübdür bu hâlde ‘Âkıller mât olupdur bu hayâlde Bu sırra irebilmez ‘akl-ı tedbîr Mât olmuşdur eğer civân eğer pîr Kamu eşyâ bu hâlde hayrân olmış Dâim döner felek sergerdân olmuş ‘Âlem bu deryâda gark oldu külli Bir nişân virebilmedi be-külli Kamu ‘âlem âdem katında mâtdır Âdem de bilmedi ne hikâyetdir Câna sorarsan ki cân dahi bilmez İçinde genc-i virân dahi bilmez Ne cân bildi bunu ki ten nedendir Hemân ten dahi câna hem cânândır