Ah Kocalık Vah Kocalık

Oturursam kalkamazam Âh kocalık vâh kocalık Kalkar isem oturamam Âh kocalık vâh kocalık Az değildir sözüm çokdur Gönlümde gayrısı yokdur Nâ-hak değil sözüm hakdır Âh kocalık vâh kocalık Yerler sulanır yaşıma Ağular katar aşıma Neler getirir başıma Âh kocalık vâh kocalık Uzun kıssadır tükenmez Söyler sözünü sakınmaz Dönüp ardına bakınmaz Âh kocalık vâh kocalık Öksürürsem sayrı eder Bu başımı ağrı eder Tevhîd beni doğru eder Âh kocalık vâh kocalık Bedenimde varlık komaz Cismimde hiç erlik komaz Bu kelâmı artık demez Âh kocalık vâh kocalık Söylenen sözü anlatmaz Söylenen sözü dinletmez Banlayam desem banlatmaz Âh kocalık vâh kocalık Büyük değil küçük eder Bu gönlümü alçak eder Çok söyledir yanşak eder Âh kocalık vâh kocalık Vâhib Ümmî hâlin söyler Sâfî kendi yolun söyler İlm-i hikmet dilin söyler Âh kocalık vâh kocalık