Cana Bastım Gonce Veş

Câna bastım gonce veş peykânını ey tâze gül Dözmek için hercine düzdüm demirden bir gönül Veh ne sâhirsin ki oddan su çıkardın sudan od Terletip ruhsârını gül gül kılanda tâb-i mül Yandırıp eczâ-yi terkîbim külüm versen yele Yok yolundan dönmeyim varım senindir cüz’ü kül Merdim-i çeşmim yığar nâveklerin mümkin sanar Ol ağaçlar birle tutmak eşk deryâsına pül Ey gönül levh-i emel nakş-i bakâdan sâdedir Fâni etme ömrün ol sevdâda kim bâki değil Sûret-ârâ olma tahsil-i kemâl-i ma’ni et Kim behâyım nev’in etmez âdemi zer-beft cül N’ola dersem kadr ile efzun Mesihâ’da seni Yer ve gök mizân olup fark olmuş ağırdan yünül Âteş-i dil öyle sûzandır ki basmaz hiç kim Rahm edip nâveklerinden özge zahmım üzre kül Hâsılın evvel gâm-i cânândır âhir terk-i cân Bu imiş kısmet Fuzûlî hâh ağla hâh gül Fuzuli