Canımın Cism İle

Cânımın cism ile zevk-i ittisâli kalmadı Âh kim sensiz dirilmek ihtimâli kalmadı Şükrü li’llâh baht yâr oldu yetirdim tîğine Başımın bir kılca boynumda vebâli kalmadı İstedim ol mâha arz-i hâl edem hayret bana Öyle gâlib oldu kim bir söz mecâli kalmadı Bilmezem hâlin hayâlin kanda tasvir eyleyem Dâğdan bir yer ten ü cânımda hâlî kalmadı Her kimi gördünse gam üftâdesi tuttun elin Veh ki benden gayrı bir gam pây-mâli kalmadı Ey hoş ol ser-mest kim gönlünde zevk u şevkten Âhiret endîşesi dünyâ hayâli kalmadı Âferin ey câm kim sildin gönül âyinesin Hâtır-i pâkinde dünyânın melâli kalmadı Dürd-nisbet pâ-mâl-i kayddır her kim ki var Bezm-i dehr içre harîf-i lâ’übâli kalmadı Gör Fuzûlî aşk tuğyânın adem mülkün gözet Azm-i küne et kim hevânın i’tidâli kalmadı Fuzuli