Cihanın Huyu Hayın

Cihânın hûy u hâyın gûşuma almam ferağım var Sivâ hengâmesin şehr-i dile koymam yasağım var Teferrüc eylerem dâim görüp ezhâr-ı envârı Fezâ-yı dilde seyr it bir ‘aceb bostân u bağım var Bahâr-ı köhnenin reşk itmezem bir lâlesine hiç Benim gülzâr-ı dilde gül gibi çok tâze dağım var Emînem tâb-ı gam te’sîr kılmaz kalbime aslâ Semender gibi zîrâ nâr-ı ‘aşk içre durağım var Reh-i ‘aşka girenler Hakkı dâim menzili gözler Ana doğrulmuşam ben de ne solum var ne sağım var