Diriga Esip

Dirîgâ esip tünd-bâd-ı fenâ Bozuldu o gülzâr-ı zevk u safâ Ne bang-i kudûm ü ne nây u nevâ Ne çeng ü rebâb u ne bûy-ı Hudâ Dirîgâ dirgğâ o ‘adn-i vefâ Olur bûm-ı meş’ûma hayfâ ki câ Olup derd-i hicrâna ben mübtelâ Bu ‘âlem bana şimdi dâr-ı belâ Bana sanma yalnız bahâr ağlıyor Bu bîçâre kalbe mezâr ağlıyor