Dur Yarak İt Yola

Dur yarak it yola kârbân gitmeden Yükünü bağla yürü tan atmadan Bâtıl işden geç yönel Hakk’dan yana Kaçagör ardınca düşmen yitmeden Yol eri ârâm ider mi yolda hiç Nakd-i rahtın menzile iletmeden Yalınızın menzile irmez kişi Bir kılavuz ana yol göstermeden Kendözünden işleme hiç bir işi Uluların öğüdün işitmeden Dünyeye dînin satan mağbûn olur Mü’min isen dünyeye sen satma dîn Dirme dünye varlığın ökünü dir Dağıt anı ol seni dağıtmadan Her ki bu ‘ayyâr u bu tarrâr ile Oynar ise komaz anı ütmeden Cânını göklere ağdır işbu yir Tenini toprağa karup katmadan Çün bilirsin bî-vefâdır bu cihân Terk it anı ol seni terk itmeden Sağlığına şâd olup çok gülme kim Kimseyi komaz bu çarh ağlatmadan Hayr tohmun saçagör sen tarlana Yirde kalmaz lâ-cerem ol bitmeden Şimdiden sen anagör öz cânını Son kalanların seni unutmadan Hey ne gâfil fâriğ uyursun uyan İşlerinin binde biri bitmeden Hakk yolunda bir horosdan olma kem Sen duragör ol uyanup ötmeden Ṭâ’ate sarf it kamu a’zâların Çürüyüp üstünde otlar bitmeden Tevbe kıl şol kamular bigi bu yir Seni dahi yelmeyüben yutmadan Bir ‘aceb şerbetdir ölüm şerbeti Hiç kimesne kalmaz anı tatmadan Hiç ecelsiz kimse ölmez dünyede ‘Ömrünü vü rızkını tüketmeden Dirliğinde sorucudan korkagör Gûr içinde görüp ödün sıtmadan Vay eğer anda varasın gâfilîn İrken anın düzgünün düzetmeden Zihî cân kim bu fenâdan göç ide Ol bekâya hiç gönül incitmeden Ayruğun ‘aybın gözetmek ‘ayb ola Kişi kendü ‘aybını gözetmeden Çünki dünyâ bir denizdir key derin Yüz kıranına çıkagör batmadan Dünye sevgisidir İblîs sücisi Saç anı içme seni esritmeden Çün seni ümmü’l-habâiss esride Hiç yazık komaz sana işletmeden Dur Kemâl Ümmî eyü dirlik diril Ölüben ol gûr içinde yatmadan Son peşîmân assı kılmaz tevbe kıl Ölüm eli boğazını tutmadan