Enbiyanın Şeksiz Ol Sultanıdır

Enbiyânın şeksiz ol sultânıdır Cümlesinin cânı içre cânıdır Gerçi kim anlar dahî mürsel dürür Lâkin Ahmed ekmel ü efdal dürür Zîrâ efdallığa ol elyak dürür Anı öyle bilmeyen ahmak dürür Anın ile irdi iren devlete Anın ile batdı âlem rahmete Anın için oldu bu varlık kamu Ay u yıldız yer ü gök uçmak tamu Anın ile irdi iren hem Hakk’a Anın ile geldi âlem revnâka Hem anınla doldu âlem cümle nûr Anın için oldu cennât içre hûr Anın için indi Kur’ân-ı Mübîn Anın için geldi Cibrîl-i Emîn Anın ile vardılar doğru yolu Halk- âlem ger nebî vü ger velî Kimse ansız doğru yolu varmadı Kimse ansız Hakk yolun başarmadı Her kim ana irdi irdi Tanrı’ya Tanrı dîdârını gördü bî-riyâ Ol durur maksûd-i cümle cüz’ ü küll Muktedâ-yı âlem ü şâh-ı rusül Bil Muhammed’dir bu varlıga sebeb Cehd idüp anın rızâsın kıl taleb Şer’ini tut ümmeti ol ümmeti Tâ nasîb ola sana Hakk rahmeti Her kim ana gerçek ümmet olmadı Lâ cerem Hakk rahmetini bulmadı Ol ne kim emr itdi ise anı tut Kim anın buyruğu durur câna kut Haşre dek ger denilirse bu kelâm Nice haşr ola bu olmaya tamam Ger dilersiz bulasız oddan necât Aşk ile derd ile eydün es-salât