Ey Bu Cümle Kainatın Aslını Bir Can Eden

Ey bu cümle kâinâtın aslını bir cân eden Âdemi kudretle ol sana sevüp cânân eden. “Allem-el esmâ ile hem tâc-ı kerremnâ ile, Arş-ı âlâda melekler cem’ine, Sultân eden.” Vechi Âdemle cihân fânûsunu tenvir edip, Künhü zâtına o vechi hüccet-ü burhân eden. Evveli Âdem, sonun hâtem kılup bu âlemin, Hâtemi Mahmûd Âdemi zübde-i insan eden. Nokta-i perkâr âlem Ahmed’in Zâtın kılup, Sırrını kutb-ı hakîkat mazhar-ı Rahmân eden. Enbiya vü Evliyâ hep mazhar-ıenvâr-ı Hak, Mustafa’da her şuûnun cem edüp bir ân eden. İsmi resmi mahv iken bu âciz-ü bî-çârenin, Nâmını Mısrî verüp dillerde âd-u sân eden.