Ey Gönül Eyvay

Ey gönül eyvây ki key dîvânesin Kim sanırsın seni bir yegânesin Bü’l-‘aceb yegânesin kim ‘ömrün uş Geçdi henüz Tanrı’dan bîgânesin Kamu hâss u ‘âmm içinde nâmdâr Dâm u bâ-mekr ü velî bî-dânesin Halvet içre fâsık u ayık velî Sohbet içre ‘âşık u mestânesin Nefs ü şehvet şem’ine karşu müdâm Ârzû cem’inde çün pervânesin Kaçan olasın gülistân bülbülü Niceme kim baykuş u vîrânesin Ey ‘aceb kim önüne düşmez mi hîç Şol ḳaranu dar ‘ibret-hânesin Niçe bir zerk ile halk’aldayasın Bu fenâ mekkâreye aldanasın Niçe bir od ölçerüp yel kovasın Ṭopraġa tapup suya dayanasın Niçe bir bu dünyenin ağusuna Bal sanuban barmağını banasın Niçe bir gaflet şarâbın içesin Dahi vakt olmadı mı kim kanasın Niçe bir yol yürüyesin bî-delîl N’ola ger bir yol erine tanasın Vaktidir kim dünyeyi ter idesin Âhiret sanularını sanasın Şâyed oda yanmaya cânın yarın Ger bugün bu ‘aşk oduna yanasın Tanrı dîzârın seversen ‘aşk ile Andan artukdan gerek usanasın Yu safâ suyuyla kalbin jengini Tâ safîler rengine boyanasın Şimdi esriksin ne kim dilersen it Âhir ayılıncağız utanasın An harîr ıssı döşekde şunu kim Ṭaş u topraḳ döşenüp yastanasın Râhat u rahmet bulasın tâ-ebed Bu devir cevrine ger katlanasın Geçdi oğlanlık yiğitlik dönmedin Ey deli pes sen kaçan uslanasın Ger Kemâl Ümmî ye inanmaz isen Uş varuban göricek inanasın İrden uyansan hoş idi uykudan Assı ne ger ölicek uyanasın