Ey Gönül Gel

Ey gönül gel çeşm-i cânın yum bu ağ u kâreden Tâ sana rûşen ola ağ u karayı yaradan Sâğ u sâlim ola mı hiç bulmayan kalb-i selîm Merhem-i gam bulmayan dil kurtulur mu yâreden Bilmedin kimdir vücûdun tahtına sultân olan Anı istersen seni ko hâsılı çık âreden Gerçi kim nûr-ı ilâhî zulmet-i kevn içredir Feyz-i rûh olmaz ana kim pür-durur emmâreden Hakkıyâ nûr-ı tecellî iste Mevlâ’dan yürü Tâ makâmın berter ola seb’a-i seyyâreden