Faslün Fi Kemalatı Resulillah

Çün irişdi on ikiye sinn-i Şâh Bedre yaklaşdı cemâli oldu mâh ‘İffet ü sıdk ile buldu şöhreti Nûra gark idi mübârek tal’ati Anda hatm olmuş idi hilm ü hayâ Diye idin bu melekdir güyiyâ Bâtıla meyl itmedi ol bahtiyâr Dîn-i İbrâhîm’i itdi ihtiyâr Varmadı büthâneye ömrünce ol Gerçi tahrîk eylediler nice ol Hamri medh itdikçe şübbân-ı Kureyş Anı zemm eylerdi ol hân-ı Kureyş Dir idi kim ‘akl ile mâla hasâr Vireni ‘âkıl ider mi ihtiyâr Gör o sultân-ı hadîs-i sinn iken Sözleri câmi’dir anlarsan sühen