Gel Ey Gafil

Gel ey gâfil ko bu dünyâ sarâyın Kılagör âhiret tedbîr ü râyın Beri gel ölümünden korkar isen Sana öğredelim dirlik kolayın Eminlik yurda konmak diler isen Hatarlı yirden irden göç ü yayın Sana sandığını san kamu halka Ki dîn içre budur erkân u âyin Emânetler ki kodu Hakk katında Kamusun sakla zinhâr olma hâin Arın pâk ol ki yolda pâk olanın Göze sürme çekerler hâk-i pâyin Erenler bir çöpe saymadı saymaz Cihânın taht u tâc u don u tayın Bu dünyâ varlığı şol düşe benzer Ki ta’bîri tuş olmaz ancılayın Döner ‘aksine her ne kim görürsen Yalan bi’l-cümle câh u hûy u hâyın Bu hûy u hâya aldanma unutma Sonunda türlü türlü âh u vâyın Niçe kisrâyı kesr itdi yidi yir Dahi Nûşirevân’ı bu Medâyin ‘Ömür zâyi’liğinden bî-habersin Hemîn dün gün sayarsın yıl u ayın Güzün kışın şunu harcanısarsın Ne kim kesb itdin ise yaz u yayın Dışın sâfî gümüş için bakır kalb Yürürsün dürtünüp şöhret kalayın Karış alma karış alkışlı işe Gönül yıkma yap al halkın izâyın Hemîşe Hakk içün sev Hakk içün yir Bu mahlûkun kamu yoksul u bayın Garaz birle anup söğme bu halkı Tama’dan cümle sultân u gedâyın Kıyâmet korkusun anmazsın illâ Yarağ yirsin anup kış kar u kayın Kurutmaz ‘aşk u derd Ümmî Kemâl’in Gözünden bir nefes ırmağ u çayın İçinde kopalı ‘aşk ünü sâzı İşitmez taşra halkın def ü nâyın