Gönül Hakka Giden Rahı

Gönül Hakk’a giden râhı bilen âgâhı bilmezsin Hemân hayvân gibi sersem olup dergâhı bilmezsin Ne mâhiyyet sen ey ‘âşık cihân-ârâyı bilmezsin ‘Avâlim âferîn içre sen anı görebilmezsin Şu mâhîler ki deryâda gezer deryâyı bilmezler Semâvât-ı derûn içre o bî-hemtâyı bilmezsin Dahi ol âfitâbı gör dolar envârı ‘âlemler Velî huffâş anı görmez sen andan hisse almazsın Dahi cümle melâik hem zemîn ü âsumân içre Merâtibde kalup anlar sana ihsânı anmazsın Gül ü sünbül gibi ebkem degilsin nutk idüp söyler Bu şekil hey’et ü güftâr ne hâldir anı bilmezsin Gice gündüz bile oldun nice evkât ile ezmân ‘Acebden key ‘acebdir kim sen anı bulabilmezsin Nedir aslın dahi faslın ne ‘âlemden misâfirsin Neden geldin nedir maksûd göçüp bir dahi gelmezsin Bu hicret bâ’isin söyle biline gâyetin ey dil Hakîkat şâhına tuhfe ne lâzım anı bilmezsin Görünen zâhirinden bu hemân benzer ticâretdir O yola mâsivâ gitmez ana âteş götürmezsin Hulûs ile sadâkat al dahi îmân ile Kur`ân Anın nûru sana besdir Raûfî gayrın almazsın