Gönül Şem'i Ruhi Yare Yanar

Gönül şem’-i ruh-i yâre yanar pervânedir şimdi Firâk ile akan gözyaşlarım dürdânedir şimdi Nigâh-ı iltifât-ı yâr ile âbâd iken gönlüm Bu kâşâne sitem taşı ile vîrânedir şimdi Dil-i dânâmız evvelce Felâtunu beğenmezken Bir âhû gözlünün ‘aşkıyla dîvânedir şimdi İçince câm-ı ‘aşkı gözlerinden zühdü terk etdik Melâmî-meşreb olduk tavrımız rindânedir şimdi Füsûn-ı çeşm-i mestinden halâsım çâresin sordum Dedi çâren yine bu dîde-yi mestânedir şimdi Kebûterler değildir lâne tutmuş vech-i cânânda Şerâb-ı ‘aşk ile memlû birer peymânedir şimdi Gönül bir leylânın aşkıyla mecnûna dönmüşdü O kıssa vâr ise ancak birer efsânedir şimdi Safâ-yı hâtıra etdik vedâ’ı hecr-i yâr ile O zevk-âver ferâgat kûşemiz gamhânedir şimdi Şerâb-ı ‘aşk-ı lâ’l-i nâb-ı cânândan içüp Hazmî Düşe kalka yine azmi der-i cânânedir şimdi