Gülme Gülme Ağla Gönül

Bir garîbsin şu fenâde Gülme gülme ağla gönül Olmakda derdin ziyâde Gülme gülme ağla gönül Dünyâ kime kıldı vefâ İşi dâim cevr ü cefâ Kani Muhammed Mustafâ Gülme gülme ağla gönül Ebûbekir Sıddîk velî Peygamber’e didi belî Kani Ömer Osman Ali Gülme gülme ağla gönül Anlar cihâna geldiler Hep gitdiler kalmadılar Gülmediler ağladılar Ağla ağla gülme gönül Dünyâya gelen gülmedi Hiç kimse vefâ bulmadı Peygamberlere kalmadı Gülme gülme ağla gönül Bir gün gelüp ecel gele Kullar kulluğundan kala Cümle mahlûk toprak ola Gülme gülme ağla gönül Âşık Yûnus söyler sözün Hemân toprak beller özün Eğer yazın eğer kışın Gülme gülme ağla gönül