Halıkı Çün Zikr İderler

Hâlıkı çün zikr iderler cümle daġ u taşlar Ya halâyık bize niçün ta’na urup taşlar Ta’na taşından kaçar mı Tanrı’nın zâkirleri Ger kılur olurlar ise başların haşhâşlar Pâdişâhın lutfuna şol hâs erenler irdi kim Kullarının kahrına kaytarmadılar kaşlar Kamu nesne dillü dilince anı tesbîh ider Her cemâdât u nebâtât u kurular yaşlar Her kabın ne kim içinde var dışına ol sızar Dile gönülden gelir andan salınur başlar Kim neyi sevse gerek kim ol ola çok andığı İçlere ‘aşk odu düşse bile yanar taşlar Ey muhibler vecdine gülüp yalan ağlar diyen Niçe kan ağlamasun şol bağrı dolu başlar İhtiyârıyla kişi halka melâmet mi olur Iztırârîdir şu rind ü fâş olan kallâşlar Ne öğersen sevinir ne hod söğersen yirinir Şol şerâb-ı ‘aşk ile serhoş olan evbâşlar Şol kolu sınan bigi kim sınıcak ağlamadı Tâ bulunca kendü bigi hemdem ü koldaşlar Anları gördüğü dem derd ile çok çok ağladı Anlar ağlaşdı bile vü dökdüler kan yaşlar Halk ana sordu ki evvel niçün ağlamaz idin Didi kim ey kolu bütün bî-hayr yoldaşlar Anda ağlasam bana gülüp söğüp tanlardınız Sayrının hâlin ne bilsin sağ olan kardaşlar Dünyede her ne ki yoldaş isteyen bulur delim Lîk binde bir bulunmaz mahrem ü sırdaşlar Çün sınukı bil kim ol sınuk seyikler yoldaşı Cânını kılur fidâ ana ne kollar başlar ‘Ömr ana dirler ki ‘aşk u zevk u şevk ile geçe Bir deme değmez bularsız sarf olan bin yaşlar Ne kapıldın sen bu nakş u renge ey sûretperest Kim Hakk’ın ‘aşkında hayrândır kamu nakkâşlar Sâyesin zâtı sanan seçmez nikâbından yüzün Çün göremez niçe sevsin gün yüzün huffâşlar Mübtedî dağ ağacıdır mürşid ana bâğubân Kim büzer cehlin ü zerkin ‘ilm ü ihlâs aşlar Cân gıdâsı zikr ü tesbîh ü du’â Kur`ân olur Ten gıdâsı nân u gûşt u çerb ü şîrîn aşlar Ger müzekkir hâlis ola katı eydürse ne gam Çün değil kasdı zikirden şöhret ü şâbâşlar Nefy idüp gayrı gönülden zâtını isbât ider Yani şâh içün serâyı süpürür ferrâşlar Sôfî-yi sâfî şulardır kim ola kalbi safâ Hiç küdûret tutmaz illâ kâzib ü kulmaşlar Ben çü noksânem ne var adım Kemâl Ümmî’yse Adıyla menzilde kaçan bir olur adaşlar Yâ Rab arı kıl riyâ vü süm’adan gönlümüzü Her nefesde kim dilimiz zikrin ile başlar