Hüzünlü Gurbet

Beynim tıpkı bir sorular harmanı, Kafamda istifham, cevabı sisli; Gezer dururum yorgun ve âvâre.. Sarmış buğulu hüzün dört bir yanı, Kalbim annemin kalbi gibi hisli; Her hâlim garipliğime emâre… Kulaklarımda bir gurbet şiiri, Nağmelerimde poyraz serinliği.. Düşüncem ‘vedâ’ diyor bu yerlere. Yuvadan ayrıldığım günden beri, Gömdüm sîneme sevinci, neş’eyi; Hasretim şimdi o mavi günlere… Gurbet yağıyor ufkuma muttasıl.. Ve semâda hiçbir şimşek çakmıyor; Aysbergler gibi sopsoğuk sokaklar.. İnsan, eşyâ ve varlık fasıl fasıl, Irmaklar bizdeki gibi akmıyor.. İhtilâç içinde kalabalıklar. Bu yerde kalbe ilhamlar inmiyor, Âdeta kapısız gökler ve yerler; Bir madde katılığında her biri… Burda rûha güzellikler sinmiyor, Tüter gözümde o bizim bahçeler; Nerde o yemyeşil bahar günleri?. Doğ ey ışık, doğ gönlümün içinden! Tasayla dolaştığım bu yerlerde, Bana rûhumun sırlarını duyur.! Bir ses sun o eski bestelerinden, Şu hüzünlü şafakta perde perde.. Açlıkla kıvranan rûhumu doyur..!