İlahi Cümleyi Var İden Sensin

İlâhî cümleyi vâr iden sensin Yok iken her şeyi vâr iden sensin Habîbin nûrunu zâtın nûrundan Vâr idüp kendine yâr iden sensin İrişmez işine kimsenin ‘aklı Felekde çarhı devvâr iden sensin Bir dikende gül ü reyhân eyleyüp Çevre kenârın pür-hâr iden sensin Emrine fermândır senin kün fe-kân Nârı Halîl’e gülzâr iden sensin Eğer zâhirde vü eğer bâtında Sun’unda seni settâr iden sensin On sekiz bin ‘âlem oldu nikâbın Her birinde bir bâzâr iden sensin Derdli kullarına dermân yitirüp Çâresiz kullara çâr’iden sensin Ne lâyıkdır sana kimse yol vara Dîzâra iltüp nazar iden sensin Kulların ‘aybını mağfiret kılup İsm-i gufrânı ikrâr iden sensin Nûrun zıyâsıyla zulmet karasın Yuyup ‘âlemi envâr iden sensin Kimin ‘âlim kimin bay kimin yoksul ‘Ârifin sırrın esrâr iden sensin Sinân Ümmî kulun ağlar kapunda Nazar kıl çün anı zâr iden sensin Ümmi Sinan