İtirafı Naçizanem

Tarîk-i sulûkunu ikmâl eyledin Beşerî ömrünü de itmâm eyledin Sırrını ol Rabbinde ifnâ eyledin Ne mutlu dostlarına kavuşdun Hocam Sultânların bezminde buluşdun Hocam O Nebî’nin yolunda sebât eyledin Diyâr-ı dalâletde cihâd eyledin Nice yanılmışları islâm eyledin Bunca çaba insâna kolay mı Hocam Bu emeği Hakk boşa koyar mı Hocam Bu fenâ âleminde vazîfen irşâd Böyle yazmış ezelde ol ulu Hallâk Sen bî’at eyledin o emre el-hak Aşkı zevkle meczedip erittin Hocam Nice ölü canları dirilttin Hocam En son deminde huzûr-ı Hakk’da oldun Emr-i Hakk’a baş eğip mülâkî oldun Minberde söylediğin a’lâmı gördün Hakk menzilini cennet eylesin Hocam Rahmeti deryâsına gark etsin Hocam Hutbede ilmin ile nakış işledin Âlem-i âhiretten haberler verdin Orda mürşid ihvân ile berâber dedin Beni de bu halkaya dâhil et Hocam Ümidvârım ümidim kâil et Hocam Sen doğruyu gösterdin biz terk eyledik Özrümüzü hep örttün edeb etmedik Sen cevherler söylerken biz kös dinledik Affına sığınırız yanarız Hocam İşte şimdi seni çok anarız Hocam Yıllarca bahsettin de ilimden dinden Bir hareket görmedin hiç birimizden Herkese ayrı ayrı kendi dilinden Çok şeyler söylemiştin tınmadık Hocam Dağarcığa bir şeyler koymadık Hocam Doluydun boşalacak zemin aradın Birşeycikler vermekti elbet murâdın İlmin kapısını da çok araladın İçeri girecekler nerede Hocam Neler bahşetmezdin ki bu merde Hocam Almamak mümkün mü öpüp elinden Herkes nasîbi kadar birşeyler senden Namazı ve niyâzı ta’lîm ederken Zor geldi çekildik hep kenara Hocam Çay kahve pek hoş geldi koyulduk Hocam Sen çerağ yaktın biz ateş almadık İçimiz nemli idi parlayamadık İşâretin açıktı anlayamadık Nefsimize nasıl da kanmışız Hocam Meğer bizler seni sen sanmışız Hocam Hepimiz türlü türlü tellerden çaldı Nasîhatın çok kere havada kaldı Etrâfını et kemik duvarlar sardı Huzûruna varmak çok zorlaşdı Hocam Sâde suya suâller bollaştı Hocam Azdık ammâ azlığın bir özü vardı Meclisinde sohbetin lezzeti vardı Çoğaldıkça etrâfı dikenler sardı Pek çok zorluklar çektin bu yüzden Hocam Ayırmak zor ekini dikenden Hocam İçlerinde elbette müstesnâ vardı Zâten seni coşturan bu insanlardı Hangi dilden konuşsan hemen anlardı Sen ne gıdâ verdinse aldılar Hocam Gittin artık gıdâsız kaldılar Hocam Konuştular hakkında ileri geri Kâle bile almadın bu gâfilleri Ufûlünle perîşân şimdi her biri Tren kaçtı yetişmek mümkün mü Hocam Son pişmanlık hiç para eder mi Hocam Etrâfını dört sınıf sarmıştı heyhât Kimi halîfe olmak kimi seyahât Kimi de ihsânından bir pay koparmak Geri kalan ehl-i hâl senindi Hocam Sen bunları elbette bilirdin Hocam Nitekim çok zamanlar galeyâna geldin Sağlığından oldun bittin tükendin Yıllarca bu gürûhla hep cebelleştin Nasîhatten dilinde tüy bitti Hocam Azîz ömrünü böylece tükettin Hocam Hâsılı ne desek de şimdi hep boşa Gidenler geriye hiç döner mi hâşâ Olmuşuz şimdi def bir zilli maşa Söyleşir dururuz hep senden Hocam Ne fayda var böyle boş sözlerden Hocam Sözler Hüsnü fakîrin i’tirâfıdır Şu satırlar rûhumun ıztırâbıdır Tuttuğun yol yegâne istinâdıdır Himmet eyle bu yolda kalayım Hocam Ukbâda şefâ’atin alayım Hocam