Kendi Nefsinin İlletin

Kendi nefsinin ‘illetin bilmeyen insân değildir Hem rûhunun hakîkatin bulmayan insân değildir İnsân gelir hayvân gider İblîs anı durmaz yeder ‘Aşk ile cümle ‘âleme dolmayan insân değildir Gerekse okusun yazsın gerek seyyâh olup gezsin Bu tevhîdin deryâsına dalmayan insân değildir Şerî’ati bildim diyen tarîkati buldum diyen Hakîkatin güllerini yolmayan insân değildir Çün buyurdu Hayrü’l-beşer “mûtû kable en temûtû” Ölmeden ön bunda iken ölmeyen insân değildir Dışı fenâ-ender-fenâ içi bekâ-ender-bekâ Sırrı likâ-ender-likâ olmayan insân değildir İrenler tevhîd-i zâta câmi’ olur her sıfâta Bu sırrın tahtına sultân olmayan insân değildir Tıfl-ı ma’nâ zikr-i kalbî pîr yüzünden tahsîl idüp Sır ilinde kalb-i selîm bulmayan insân değildir Ümmî Sinân bu tevhîdin hakîkatin söyler yine Îmân-ı tahkîk es-selâm bulmayan insân değildir Ümmi Sinan