Kühken Şirene Öz Nakşın

Küh-ken Şiren’e öz nakşın çekip vermiş firîb Gör ne câhildir yonar taştan özü’yçin bir rakib Kaşların yayı bir ok lûtf eylemiş her âşıka Ben hem andan eymerim bir ok temannâ yâ nasib Tûtiyâ-yi hâk-i pâyın feyzine yol bulmasam Nûr-i çeşmin ayb kılma kör olur derler garîb Muztaribtir çâre-i derdimde veh kim bilmeyip Bir devâsız derde uğratmış özün miskin tabîb Berk-i âhımdan evim her gûşe bulmuş rahneler Gel gör ey gül kim giriftâr-i kafesdir andelib Ey bana sab et diyen hâl-i dilimden bî-haber Aşk olan yerde n’ider ârâm ya n’eyler şikîb Ey Fuzûlî incime senden tegâfül kılsa yâr Resmdir kim göstere ahbâba istiğnâ habîb Fuzuli