Meğer Hab İçre Gördün

Meger hâb içre gördün ey gönül ol çeşm-i şehlâyı Ki kıldın tarfetü’l-‘ayn içre gark-i eşk dünyâyı Yetirdi âhımı gerdûna ol büt gör ne kâfirdir Demez kim gökte âhım incide nâ-geh Mesihâ’yı Çekersin ey musavvir sûretin ol meh-veşin ammâ Ne mümkindir murâdınca çekilmek kaşları yayı Belâdır şerhlere ben kimi rüsvâ-yi halk olmak Ne hış Ferhâd ü Mecnun menzil etmiş kûh u sahrâyı Görünmez yâr halk eşkim temâşasına cem’ olmuş Eger nâ-geh görünse ol perî gel gör temâşayı Tutup kuşlar başımda âşyan feryâde gelmişler Çık ey âhım odu bir dem başımdan sav bu gavgâyı Fuzûlî hattı sevdâsın kalem tek başa salmışsın Gider başın eger baştan gidermezsen bu sevdâyı Fuzuli