Ne Hoşdur Elde Gül Gun

Ne hoşdur elde gül-gun câm başda aşk sevdâsı Gönülde vasl zevki candan cânanlar temennâsı Gönül bir kaç zaman enduh-i hicrân ile zâr etmek Yine âheng ile âheng-i bezm-i vasl-i yâr etmek Ne hoştur ol müsâfir kim sefer azmini cezm eyler Tutup râh-i tevekkül menzil-i maksûda ‘azm eyler Bulup sûdun seferden kesb edip ser-mâye-i işret Dönüp mülküne her menzilde bir tedbîr-i bezm eyler Ferah-nâk ele kim her nâzenin şeh-bâz-i sayd efgen Alır saydın olur hoş-vakt ü hurrem mâ’il-i mesken **** Zihî Sultân-i ruşen-rây mülk-ârâ-yi deryâ-dil Ki tevfîk-i zafer ikbâle kılmış cevherin kâbil Binâ-yi ihtimâmından dem-â-dem olmasa muhkem Tılısm-i din-i hak tuğyân-i küfr ile olur bâtıl Ulûvv-i iktidarından pey-â-pey bulmasa revnak Olur nakş-i sâ’âdet safha-i eyyâmdan zâ’il Şeh-i dünyâ vü din Sultan Süleyman şâh-i âdil-dil Rızâsın saklayan hem din ü hem dünyâ kılar hasıl Havâdis def’ine alemde kâdir pâd-şâh oldur Penâh isterse âlem Husrev-i âlem-penâh oldur **** Harim-i Hak çerâğı saltanat şem-i şeb-istânı Riyâz-ı adl servi evc-i rahmet mâh-i tâbânı Hilâfette velâyet ehlinin himmetli ser-dârı Velâyette hilâfet tahtının devletli sultânı Sikender tahtının ikbâl ile makbûl Dârâ’sı Süleyman mülkinin ispât ile vâris Süleymân’ı Melâz-i memleket memdûh-i millet mazhâr-i rahmet Her âfet ref’i her gam çâresi her derd dermânı Şeri’at ziveri din revnakı İslâm âyîni Mürüvvet menba’ı insâf deryâsı kerem kânı Ki her kim her dil ile her ne vasfın kılsa efzûndur Ana benzer şeh-en-şeh görmemiş tâ devr-i gerdûndur **** Şeh-en-şâhi ki gerdûn der-geh-i kadrine çâkerdir Cemi’-i müdde’âsı feyz-i devletten müyesserdir Ne ferman kim kılarsa Hak rızâsınâ mutâbıkdır Ne yan kim azm kılsa bahtına tevfik reh-berdir Fezâ-yi bâr-gâh-i adlinin a’yân-i makbûlü Ser-â-ser her biri adline bir pâkize mazherdir Mukaddem cümleden ol ser-ver-i sâhib-sa’âdettir Ezelden tineti insâf ü adl ile muhammerdir Nizâmü’l-‘izz ü ve’l-ikbâl Sultan Veys-i rûşen-dil Ki dârü’l-mülk-i Rûm envâr-i adliye münevverdir Gönül vakt oldu ol kutb-i zaman devrinde izhâr et Ne maksad kim zamanlar bâtın-i pâkinde muzmerdir Adâlet tinetinin tarzını ol pâk-tenden sor Nübüvvet hırkasının zevkini Veysü’l-Karen’den sor **** Şehâ cennet dilerdim Hak müyesser kıldı didârın Umardım nûr-i rahmet rûzu oldu şem’-i ruhsârın Murâdım Ka’be idi tavf-i der-gâhın nasib oldu Çekerdim lâ’l için hasret irişti sem’e güftârın Kılardım ârzû Hak’dan kelid-i mahzen-i maksûd Göründü dide-i ümmîdime dest-i güher-bârın Safâ-yi tal’atın mahv etti gönlümden elem nakşın Mu’âlec oldu hâtır kalmadı teşvîşi bimârın Tarik-i izz ü ikbâli itirmiştim olup gâfil Beni gaflet yuhusundan uyardı baht-i bidârın Ne tâ’at ecridir yâ ne du’â te’sîridir yâ Rab Ki matlûbu müyesser oldu mihnetsiz taleb-kârın Fuzûlî hüsn-i etvâr ile olmuş kurbuna mâ’il Budur te’siri âlemde hemîşe hüsn-i etvârın Safâ-yi niyyet ile yok du’â kılmakda taksîri Du’â olsa riyâsız böyledir elbette te’siri **** Binâ-yı devletin tâ devr-i gerdun var var olsun Medâr ettikçe âlem devletin âlem-medâr olsun Serây-i himmetin kim halka salmış sâye-i rahmet Esâsı nusret ü feth ile dâ’im üstüvâr olsun Metâ’-i irtifâ’-i kadrine bîm-i havâdisden Hemîşe devlet-i tevfîk-i Hak hısn-ı hisâr olsun Temâmi-i umûrun her cihetten mûcib-i tahsîn Cemi’-i hidmetin manzûr-i ayn-i itibâr olsun Sen olgıl erc-mend-i mülk düşmen kayd-i gam çeksin Sen olgıl ser-bülend-i dehr hâsid hâr ü zâr olsun Fezâ-yi buk’a-i Bağdâd adlinden alıp rûşen Mizâc-i pâkine âb ü hevâsı sâz-kâr olsun Serîr-i hükm-i Burc-i Evliyâ senden bulup zîver Safâdan her günü nev-rûz ü her faslı bahâr olsun Senin vasfınla gün günden bulupdur revnakın nazmın Benim nazmımla vasfın vird-i ehl-i rüzgâr olsun Zebân oldukça bir dem gitmesin zikrin zebânımdan Hayâl-i hidmetin mahv etmesin Hak levh-i cânımdan Fuzuli