Ne Hoştur Arızın Devrinde

Ne hoştur Ârızın devrinde zülf-i anber-efşânın Bu devranda ne hoş cem’iyyeti var ol perişânın Ruhun devrinde bir divÂnedir sevdÂlı zülfün kim Perişânlıktan olmuş ben kimi meşhûru devrânın Hevâdan kâkülündür deprenen yâ rişte-i cândır Ki her dem çizginip başına ister ola kurbânın Müselsel zülf-i müşgîninden artırmış ruhun revnak Zihi sünbül ki olmuş zîveri gül-berg-i handânın Kararıptır tütün tek rûzgârım ol zamandan kim Tenim hâşâkine odlar uruptur berk-i hicrânın İşimdir sâye tek yerden yere yüz urmak ol günden Ki başımdan gidiptir sâye-i serv-i hırâmânın Fuzûlî’ni ayaktan saldı bâr-i mihnet-i aşkın Niçin tutmazsın ey kâfir elini bir müselmânın Fuzuli