Nidem Ben Bu Gönül İle

N’idem ben bu gönül ile benim ile bile durmaz Ma’şûk yüzün gördü meğer öğütleyüp öğün dermez Tanrı içün ey uslular gönlüm bana alıvirin Vardı bilişdi dost ile girü bana boyun virmez Bunun gibi gönül ile niçe dirlik idebilem Bırakdı yabana beni bir gün gelüp hâlim sormaz Gönlüm bana yoldaş iken zühd ü tâ’at kılar idim Yıkıldı bu tertîblerim gönülsüzem elim irmez Gönül içerü dost ile ben kapuda feryâd u zâr Bin yıl zârı kılar isem hâlin nedir diyü sormaz Eydür isem eyâ gönül kanı farîza yâ sünnet Eydür ki yok teşvîş yime bu sevüye ‘amel irmez İnileyin eydür isem gel boynunda borç kalmasın Kakır söğer buşar bana eydür ki ey Hakk’ı görmez Ağız ağızdan kutludur ola ki sözünüz tuta Ben yüz bin kez söyler isem sözüm kulağına girmez Gönlüm dahi cânım dahi el bir itdi şol ikisi Yüz bin Yûnus’dan ferâgat dost yüzünden gözün ırmaz