Nurı Didem

Nûr-ı dìdem cân u dilden pend-i pîre tut sımâh Olmasın mir’ât-ı kalbe tâ sivâdan ittisâh Fass-ı esmâ-yı Hudâ’dır nüsha-i ümmü’l-kitâb Levh-i dilde mâsivâ nakşın gerekmez intisâh Âteş-i hicrân ile dil mülkünü kılma harâb Mecma’u’l-bahreyne ir Hızr’ı bulup nûş it nukâh Çün ezel ‘ahd eyledin kullukda sultân olasın Cehd kıl tâ irmeye ‘ahd-i kadîme infisâh Murg-ı zîrek dâm-ı sayyâd-ı hevâya düşmesin Dâne-i âmâlinin zîrinde kurmuşdur fihâh Gâfil olma dem-be-dem eyle tevâzu’da kıyâm ‘İllet-i kibr ile enfin bulmasın hîç intifâh Ey Salâhî iktisâb-ı hoş-fi’âl ise murâd Cümle ahlâk-ı zemâimden gerekdir insilâh