Olmayan Bilmez

Derûnî derdimi derde giriftâr olmayan bilmez Yanan pervânenin hâlin yanup nâr olmayan bilmez Sivâd-ı mâsivallâh ref’ olur nûr-ı “hüvallah”la Bunu fakr u fenâda yok olup vâr olmayan bilmez Ne bilsin “men ‘aref” sırrın esîr-i nefs-i emmâre Anı nefsinde kâim nefs-i kahhâr olmayan bilmez Bu gözle Hakk görülmez her ne görsen kendi vehmindir Anı görmek görünmekden rehâkâr olmayan bilmez Nedir bu cân u ten kimdir tutan bu dâr u deyyârı Bunu bu dârda bî-dâr u deyyâr olmayan bilmez Okursun her nefesde gerçi “lâ ilâhe illallâh” Bunun ma’nâsını ma’nâ-yı ezkâr olmayan bilmez Muhît-i külli şey’ zâtı muhât kendi sıfâtıdır Zuhûr-ı külli eşyâdan haberdâr olmayan bilmez Ararsan devr-i ekvânı dilersen sırr-ı insânı Geçüp sırr-ı hafâdan lübb-i esrâr olmayan bilmez Görülmez “Rabbi erinî” haşre dek söylerse bin Mûsâ Tecellellah ile mes’ûk-i dîdâr olmayan bilmez Dime eşyâya Hakk kim Hakk gelince şey olur zâil Kemâlî sırr-ı Hakk’ı sırr-ı Settâr olmayan bilmez