Sen Ey Hace

Sen ey hâce hiç mi günâh itmedin Ki tevbe kılup bir gün âh itmedin Eğer kul isen pes nişânın kanı Ki hiç hizmet-i pâdişâh itmedin Beline ‘amel kuşağın kuşanup Başına rızâyı külâh itmedin Sözün âdem özün hardır bî-temiz Zirâ fark-ı mâhî vü mâh itmedin Hakka hak deyüp bâtılı kucadın Niçün fi’li kavle güvâh itmedin Seni şekk ü inkâr bu yoldan kodu Ki gâh itdin ikrâr gâh itmedin Nice nefse ‘aklı kılasın esîr Nişe ‘aklı nefs üzre şâh itmedin Ten ü şehvetin ‘askerin sımağa Dil ü cânı mîr ü sipâh itmedin ‘Adû nefs ü Şeyṭân elinden kaçup Sana dost eşiğin penâh itmedin Şu karanu çâha giresin anup Bu dünyâda hiç terk-i câh itmedin Sana son peşîmânın assısı ne Çü yol yarağın gûra râh itmedin Hiç üstüne bir vakt ü dem geçmedi Kim anda sepîdin siyâh itmedin Kaçan bulasın kıymet-i güheri Çü ey kehrübâ terk-i kâh itmedin Ne hercâyî sôfîsin Ümmî Kemâl Şu ‘âlemde bir hânikâh itmedin Adın yol eri geçdi ‘ömrün henüz Delîle uyup ‘azm-ı râh itmedin