Soyumun Şarkısı

Soyumun gezdiği bahçede güller açarmış, Dudağında kıpkızıl kan, yanağında jâle; Sabâyla salınan zülüfler koku saçarmış, Alev alev yanan sînelerdeki âmâle… Yaprak sesleri arasında bülbül nağmesi, Gelip kulaklara çarpan mâhûr âhengiyle; Tıpkı Cennetlerin tüllenen lâtif ma’kesi, Hiç ölmeyen güzelliği, solmayan rengiyle… Her yan bir “Bağ-ı İrem” bu bahar ülkesinde, Buhurdanlar gibi hep tütüp-duran sîneler, Solukladıkları ölümsüzlük bestesinde; Neşeyle soluklandılar aylar ve seneler. Ay, Güneş başka duyulurdu onun bağrında; Goncalar tüllenirken çiçekler arasında. Her gün bir başka fasıl bahçesinde, bağında, Güzellikler tüterdi akında karasında… Böyle bir dünya bugün hayâl sayılsa bile, Ölümsüz sesler duymuştuk o altın günlerden, Geçerken evlâd-ı fâtihân debdebesiyle, Tarih ürpererek ayağa kalkmıştı birden. Harıl harıl at üstünde bir karanlık gece, Uçmuştuk üveyk gibi ışıktan kanatlarla.. Işıklarıyla aydınlanmıştı her bilmece, Savaşmışlardı her dem köhne kanaatlarla…