Tecellii Cemalinle Mücella Kıl

Tecellî-i cemâlinle mücellâ kıl dil ü cânı Rüsûm-i gayrı mahv eyle açılsın râz-ı pinhânî Olur “ahbebtü en u’raf” rumûzuna özüm vâsıl Sunarsa sâkî-yi bezm-i ezel ger câm-ı ‘irfânı ‘Ademden mahz-ı fazlınla bizi vâr eyledin çünki Umarız idesin yine gönül derdine dermânı Nice bir berr-i firkatde olayım vaslına teşne Zülâl-i bahr-ı fazlına garîk it cân-ı ‘atşânı Geçüp bu fânî varlıkdan irerdim ‘âlem-i ünse Refîk olursa bu yolda eğer tevfîk-i rabbânî İki ‘âlem kuyûdundan halâs it kalb-i ‘uşşâkı Koyup bu sûret ü nakşı bile ma’nâ-yı insânı ‘Urûc eylerdi meh gibi Fenâyî burc-ı mes’ûda Olursa şems-i zâtından ana yek zerre erzânî