Yar Vechin Kimse Görmez

Yâr vechin kimse görmez geçmeyince cândan Geçmeyen zulmâtı içmez çeşme-i hayvândan Gül’izârın hasretiyle geldi güller gülşene Dâğlar açdı teninde çeşmi doldu kândan Gösterir çeşm-i cihâna mâh-ı hüsnünden eser Her suver kim görünür âyîne-i devrândan ‘Aşk ehli yanmayınca küfr-i zülfün nârına Çeşm-i cânı rûşen olmaz pertev-i îmândan Pertevidir bu merâyâ nûr-ı zât-ı vahdetin Anladık bu zârı mevc-i bahr-i bî-pâyândan Derd-i dilden kim tehîdir tâ sebû-yi hâtırın Çek elin ey dil ayâğ-ı bâde-i dermândan Ser-nigûn eyler seni çâh-ı sipihr-i kîne-ver Olsa da başıñda tâcın mihr-i nûr-efşândan Her kim ister Şems olsun serv-i bâğ-ı lâ-mekân Dâmenin berçîde kılsın gülşen-i imkândan