İbrahim

İbrahim, içimdeki putları devir elindeki baltayla Kırılan putların yerine yenilerini koyan kim Güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü Putların boyunları kırıldı İbrahim, güneşi evime sokan kim Hazana durmuş bahçelerin solgun aydınlığında gül Düşmüş çilelerin son yaprağı da kucağına gül Bin Nemrut yüklendi omuzlarına bir Nemrut’un ocağını Bin uşakla harlasalar ateşi yine dönüşür İbrahim’e gül Yanmaktadır, yakılmaktadır kor olmuştur yürekler Yeter ihya için bir selamın Bağdat ile Şam’a gül