Tecellayı Cemalinden Habibim Nevbahar Ateş

Tecellâyı cemalinden Habibim nevbahar âteş, Gül ateş, bülbül âteş, sümbül âteş, Hak ü hâr âteş. Şuây-ı âfitâbındır yakan bil-cümle uşşâkı, Dil âteş, sîne âteş, hem dü çeşm-i eşk-i bâr âteş. Hayal-i şem-i rûyinle acep mi yansa can ü dil, Nigârım gel de gör kalbimde âteş, ah ü zâr âteş. Ne mümkün bunca âteşle, şehid-i aşkı gasl etmek, Cesed âteş, kefen âteş, hem âb-ı hoşgüvar âteş. Ben el çektim safay-ı hâtır u ârâm-ı cânımdan, Safâ âteş, cefâ âteş, firâr âteş, karar âteş… Ne yapsam bu dil-i mahzununu mesrûr eylemem şâhım Gam âteş, gam-küsar, temennây-ı mesâr âteş… Ümîd-i âfiyet besler mi Es’ad yârdan hâşâ, Saçar oldukça gözden ol nigâr-ı gül’izar âteş…