Ali Ercan’ın Hayatı

Vilayetim Niğde İçmeli köyüm bin dokuz yüz otuz bir doğumluyum Yıllardır ben kaderin mahkûmuyum inan ki çileli doğmuşum ben **** Beş yaşında kaybettim anamı altı yaşında iken de babamı Hayatta görmedim ana kucağı her ikisinden de yetim kaldım ben **** Sekiz yaşımda atıldım hayata çoban olup koyun güttüm dağlarda Orak ile ekin biçtim tarlada birçok ağalara da kul oldum ben **** On yaşında birçok işte çalıştım on üçümde saz çalmaya alıştım On beşimde talih ile barıştım artık nefis ile dost oldum ben **** Yaş yirmi omuza asmışım sazı meyhaneler dostum artık ne lazım Ne kışımı bildim ne baharı yazı dünyayı tozpembe görüyordum ben **** Yaş yirmiden otuz kırk beş hızıyla dostlar eğlenmişti türküm sazımla Mücadele başladı oğlum kızımla istediklerimi veremedim ben **** Nice insanlara dedim el aman kimseler derdime olmadı derman Her derdin çaresi yüce yaradan çok şükür Rabbime dönebildim ben **** Hesap ettim yürüdüğüm tüm yolu netice gitmişim bir arpa boyu Şükür bana nasip etti doğruyu huzur İslam’daymış bulabildim ben **** Doğuştan Resulün hayranı idim onun için bir de ağıt söyledim Doyamadım Sana Muhammed dedim hiç de doyamadım Beytullaha ben **** Çok şükür nefsime dur diyebildim ereler evliyalar yoluna girdim Fakat eski dostları gücendirdim Hakk yoluna onları da çağırdım ben **** Benim bu ömürüm böyle tamamlandı şöhret bitti hayranlarım kalmadı Kimseye verecek bir şey kalmadı bol sermaye Hakka gelin dedim ben **** Ercan girdi altmış dördün yaşına vasiyetim dostum arkadaşıma Öldüğümde mezarımın taşına doğduğu gibi öldü yazın derim ben