İnsanlık Ta Adem'den Bu Yana

İnsanlık ta Âdem’den bu yana Kıvrandı durdu sonsuzluğun yankısıyla Dünyaya mahkûm edilmişti artık Sürgün sancısıyla Rüzgârları tanıdı önce Toprağı, güneşi ve ayı Kendinde olanı bildi sonra Aşkı ve acıyı İnsan… Bir damla kan Binlerce endişe İnsan… Arştan da yüce Hayvandan aşağı Sorular sordu durmadan. Nerden geldim, neden geldim, nereye bu yolculuk, nereye. Nereden geldim diye sordu durmadan da gerçekten burda mıyım diye sormadı hiç. İnsanlık. Gerçekte ben buradayım. Sorma, özümde.