Ayasofya Destanı

O gün, yeni bir çağın, başladığı bir gündü, Gâzilere bir bayram, şehitlere düğündü. O gün, irfan selleri, kuşatmıştı her yanı, Bir ezanla başladı, Ayasofya destanı. **** Resulullah, Ravza’dan duydu ezan sesini, Kutluyordu melekler, Fatih’in secdesini. “O ne güzel kumandan” diyordu dağlar, taşlar. Eğiliyordu o gün, Allah’a bütün başlar. **** Mânevî doruklarda, o gün bir şölen vardı, Evliya’nın ruhları, bütün semâyı sardı. Kubbede savrulurken, âyetlerin harmanı; Ayasofya, ilk defa, dinledi bu fermanı. **** Selâmlar geliyordu, Eyüb el Ensâri’den, Müjdeler yağıyordu, O RIZÂ-İ BÂRÎ’den. Bedir’den ilham aldı, o gün İslâm neferi, Meleklere yazdırdı, bu mübârek seferi. **** O gün, binlerce yıllık putlar devriliyordu, Bizans’ın bâtıl yüzü, Hakk’a çevriliyordu. O gün, baştan yazıldı, nice insan hakları, Gönderlere çekildi, adâlet bayrakları. **** Özgürlüğü, İslam’a emanetti her canın; Gülüyordu çehresi, o gün Ayasofya’nın. Mağfiret sağnakları, kubbeden taşıyordu; Ayasofya, Kur’ân’la vuslatı yaşıyordu. **** Sarsıyordu gökleri, tekbirlerin sedâsı, Arş’a kadar yükseldi, şükürlerin edâsı. O gün ehl-i cehâlet, faziletle barıştı, Gönüller, merhametin zirvesinde yarıştı. **** O gün, imân erleri, mâsivadan geçerek, “Ayasofya nâmustur” dediler and içerek. Dünya şunu bilsin ki; Fatihler yaşadıkça, Bu destan yaşayacak, görünüyor açıkça.