Ey İnsanlık Nerdesin

EY İNSANLIK NERDESİN? Neden çıkmıyor sesin? Yok mu, bunca zâlime, “Dur!” diyecek nefesin? Şu küresel feryatlar, sana daha ne desin ? Gör ki; dünya çıldırdı, vahşet kana doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i cinnet duymuyor. EY İNSANLIK NERDESİN? Sökülüyor temeller, Çöplüklerde çürüyor, nice ulvî emeller. Edep, hayâ, ne varsa, sildi süpürdü seller. Gör ki; dünya kudurdu, cinnet cana doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i zillet duymuyor. EY İNSANLIK NERDESİN? Kol geziyor zâlimler, İlim kürsülerinde, boşa giden tâlimler, Ne yazık ki; bir türlü, uyanmıyor âlimler. Gör ki; sözde çağdaşlar, cehâlete doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i gaflet duymuyor EY İNSANLIK NERDESİN? Biraz akıl ver bize, Şu koskoca dünyayı, dar ettik kendimize. Sen gittiğinden beri, zulüm gelmiyor dize. Gör ki; dünya savruldu, dalâlete doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını, ehl-i küfür duymuyor. EY İNSANLIK NERDESİN? Tefrika içimizde, Dünya müslümanları, ahlâkî bir krizde. Sen gidince ne irfan, ne iz’ân kaldı bizde. Gör ki; nice devletler, fitnelere doymuyor; KUR’ÂN’IN ÇIĞLIĞINI, ehl-i nifak duymuyor.