Hayret ki Bu İnsan

Kimi var.. Konuşur, sözünü bilmez, Çapaklar bürümüş, gözünü silmez, Ceddine “maymun” der, özünü bilmez, Yoktur.. Amelinde, Kur’ân’dan eser, Hayret ki; bu insan “müslümanım” der. Kiminde.. San’attır ikiyüzlülük, Cüssesi bir nokta, cür’eti büyük. Beyni bedeninde, yarım kilo yük, Haçlı çöplüğünde, ne bulursa yer; Hayret ki; bu insan “müslümanım” der. Kimi, bilinç altı karmakarışık, Yirmidört saati, şerle barışık. Falcı kapısında, arar bir ışık; Her günü, bir başka puta secdeder, Hayret ki; bu insan “müslümanım” der. Kimi üryan gezer, baştan aşağı, Nefsine teslimdir, iffet kuşağı. Şan şöhret düşkünü, zillet uşağı, Nâmus elden gitmiş.. Ne gam, ne keder! Hayret ki; bu insan, “müslümanım” der. Kimi var; iblisten kurtuluş umar, Can simidi olur, alkolle kumar. İşine geldikçe, küfre göz yumar, Ezanı, Kur’ân’ı, hâşâ zemmeder, Hayret ki; bu insan, “müslümanım” der. Kiminin yüzünde, şeytânî hatlar; Lâf oyunlarıyla, güyâ rahatlar. Dindara: “dîni dar”, demese çatlar, Mü’min düşmanıdır, şeytandan beter, Hayret ki; bu insan, “müslümanım” der. Beş şartın ikisi; namaz ve zekât, Ne bir kuruş verir, ne bilir rekât. Kendine sorarsan, “dürüsttür” fakat, O “temiz” kalbinde, nice fitneler, Hayret ki; bu insan, “müslümanım” der.