İçime Hiç Sinmiyor Sana Engelli Demek

Ey ! Engeli azimle, engelleyen kardeşim, Hayatını, irfanla dengeleyen kardeşim, Sende varken bu yürek, bu cesaret, bu emek; İçime hiç sinmiyor, sana “engelli” demek. İnsanlar zaman zaman, gaflet ile doluyor; Bu nedenle kalbini, incitenler oluyor. İçimden geçiyorken, senden özür dilemek; Çok zoruma gidiyor, sana “engelli” demek. Engel; ne göz, ne kulak, ne bacak, ne de kolda; Gönüllere engel yok, Allah’a giden yolda. Senden ibret almalı, dünya edepten yana; Senin vakur duruşun, mesajdır anlayana. Mesajı almayanlar, derdin olmasın senin; Bir dakika sonrası, belli değil kimsenin. Bilirsin ya.. İnsanlar, düşündüğü kadardır; Mühürlenmiş kalplere, anlatacak ne vardır? Milletler kuşanırken, bunca nefret ve kini, Sende bulmalı beşer, insanlık târifini. Ne kadar da yanılmış, sana “engelli” diyen; Oysa..Özgür düşünmek, bana senin hediyen. Ey ! Barış sevdalısı, Ey ! Sabır âbidesi; Ey ! Sessiz çığlıkların, Arş’a yükselen sesi. Kan damlıyor altından, dünya denen kafesin, Ne olur..Duâlarla bezensin her nefesin. Biliyorum..Melekler, sana yakın duruyor, Bu dünya vebâlinden, seni Allah koruyor. Kimbilir..Ne yücedir, cennetlerdeki yerin; Kâşâneler, saraylar ve zümrüt bahçelerin. Orada berabersin, gönül verdiklerinle; Ana, baba, eş, kardeş, bütün sevdiklerinle. Ey ! Peygamber komşusu, sözde “engelli” insan; Rütbeni anlatacak, ne kalem var, ne lisan. Kimsenin haddi değil, sana “engelli” demek; Çünkü senin misyonun, engeli engellemek.