Ey Habibi Muhterem Ya Emnetel Emnil Eman

Ey Habîb-i muhterem, yâ emnete’l-emni’l-eman Biz günahkâr kullara lutfun senin dârü’l-emân Âsiyiz ammâ ki şefkât, merhamet ummânısın Hâssaten sensin kıyâmette şefî’-i ins ü cân Dergehin Kıtmîr’iyim, pîrim Rifâî el-meded Kimsesizler sâye-i lutfunda olmuş sâyebân Rahmet ü lutfun senin çok, dertliler dermânısın El meded, ey kutb-i kevneyn, melce-i bî-vâyegân Ben dehâlet eyledim Sultân Abdülkadir’e Dest-gîr-i âşıkandır, melce-i bîçâregân Kutb-i Rabbânî vü gavs-i a’zam-i Sübhânîdir Pîr-i evvel hem habîb-i Zülcelâl-i Müsteân Şems-i Tebrîzî’ye döndüm baş açık yâlın ayak Hîç ümîdim kesmem ondan lutfu bol şâh-ı cihân Bu zünûbum dâğını yakıp remâd ü hâk eder Hâr ile mestûr iken eyler onu bir gülistan Şem’-i aşkınla bu cismim yandı Mevlânâ meded Etmede nây-i vücûdum an-be-an âh ü figân Eyledim uğrunda vârım, âr u cânım hep fedâ Dest gîrimsin benim ey Merkez-i devrân-i cân Kulunum, kurbânınım ey şâh-ı Edhem ben senin Sâye-i lutfunda buldum her ne buldumsa heman Dönmem hiç bâbından aslâ nerde olsam ben senin Dâimâ pervânenim ey kutb-i aktâb-ı cihân Dergeh-i lutfun eşiğine koyup Ken’ân seri Yalvarır ağlar demâdem der, şefâat el-amân