Ey Sofi

Gel ey sôfî çıkar sofu kıl insâf Ko sûret düzmeği kıl içini sâf Riyâ ile bu ömr‐i nâzenîni Nice bir sarf edip edersin isrâf Kuru da’vâ mı sandın sen bu ‘ilmi Bu yola böyle mi gitdiler eşrâf Dahi kâmilliğin bu mu nişânı Sana dervîş ola etrâf ü eknâf Değil vallâhi mürşidlik bu resme Kemâl ehline yakışmaz bu evsâf Arıt pâk eyle kalbin eyle hâlis Beğenmez böyle kalbi anla sarrâf Hakîkat kârbânına uyagör Katı rûşen yola gider ol esnâf Fenâ “Kâf”ından aşır yolları hep Bekâ “Ankâ”sına olurlar ezyâf Bu yolu cümleden a’lâ tutarlar Sarây‐ı vahdete erişen eslâf Hurûfa bakma andan içeri bak Nefesdir cân değildir nûn ile kâf Nefs bahrında lâl olmuş Niyâzi Sadâ vü harf içinde olan urur lâf