Olmayan Gönül

Gel ey bahr‐ı hakâyıkda taleb kılmayan asdâfı Gel gevherlerinden hem haberdâr olmayan gönül Gel ey ‘âşk oduna pervâne gibi cânın atmayan Gece gündüz işi bülbül gibi zâr olmayan gönül Tükendi ömrün ey gönül hebâ yerlerde gafletde Gel ey ömrü tamâm olunca bîdâr olmayan gönül Sudan bir ibret almadın niçin dâim akıp çağlar Gel ey vahdet denizini talebkâr olmayan gönül Erişdi menzile cümle yol ehli sen dönüp kaldın Seni n’idem bu yollarda bana yâr olmayan gönül Kamunun derdine çâre sen imişsin bu ‘âlemde Niyâzî derdimendin derdine çâre olmayan gönül