Efendim

Görünce rüyamda bu fani handa bu tatlı canımdan usandım Efendim Bir seher vaktinde kristal camda seni seyrederken yandım Efendim Pervaneydi sana piri faniler hafisi cehrisi ol melahiler Biata gelince cümle caniler seni nurdan kandil sandım Efendim **** Nurundan utandı ay bir biçimde o an kasırgalar koptu içimde Sonrası uyandım kan ter içinde salavatla seni andım Efendim Lâkin uyanmamış kalbim uykudan Yusuf çıkmış nefsim çıkmaz kuyudan Belki vazgeçerim diye huyumdan amansız yokuşa sardım Efendim **** Şulemi uzlete soktum bir anda kâmil olur sandım kısa zamanda Hakkı zikrederken atlas divanda zannettim menzile vardım Efendim Bildim yalanmış Hakk’tan gayrısı bizi helâk etmiş rızık kaygısı Meğerse şifaymış sabır lokması ekmeğimi suya bandım Efendim