Birinci Levha

Beni dünyaya çağırma ona geldim fena gördüm Demâ gaflet hicab oldu; ve nur-u Hak nihân gördüm. Bütün eşyâ-i mevcudât; birer fânî muzır gördüm. Vücud desen, onu giydim; ah ademdi, çok belâ gördüm. Hayat desen, onu tattım; azab ender azab gördüm. Akıl ayn-ı ikàb oldu; bekàyı bir belâ gördüm. Ömür ayn-ı hevâ oldu; kemâl ayn-ı hebâ gördüm. Amel ayn-ı riyâ oldu; emel ayn-ı elem gördüm. Lezzet ayn-ı elem oldu; vücudda bin adem gördüm. Habîb desen onu buldum; ah! Firâkta çok elem gördüm. **** Visâl nefs-i zevâl oldu; devâyı ayn-ı dâ’ gördüm. Bu envâr, zulümât oldu; bu ahbabı yetim gördüm. Bu savtlar, na’y-i mevt oldu; bu ahyâyı mevât gördüm. Ulûm evhâma kalboldu; hikemde bin sekam gördüm. Hayat desen, onu tattım; azab ender azab gördüm. Akıl ayn-ı ikàb oldu; bekàyı bir belâ gördüm. Ömür ayn-ı hevâ oldu; kemâl ayn-ı hebâ gördüm. Amel ayn-ı riyâ oldu; emel ayn-ı elem gördüm. Lezzet ayn-ı elem oldu; vücudda bin adem gördüm. Habîb desen onu buldum; ah! Firâkta çok elem gördüm.