Şöyle Garip Bencileyin Yalancı Dünyaya Konup Göçenler

Acep şu yerde var m’ola? Şöyle garip bencileyin. Bağrı başlı, gözü yaşlı, Şöyle garip bencileyin. Gezerim Rum ile Şam’ı, Yukarı illeri kamu. Çok istedim bulamadım, Şöyle garip bencileyin. Kimseler garip olmasın, Hasret oduna yanmasın. Hocam kimseler duymasın, Şöyle garip bencileyin. Söyler dilim, ağlar gözüm, Gariplere göynür özüm. Meğer ki gökte yıldızım, Şöyle garip bencileyin. Nice bu dert ile yanam, Ecel ere bir gün ölem. Meğer ki sinimde bulam, Şöyle garip bencileyin. Bir garip ölmüş diyeler, Üç günden sonra duyalar, Soğuk su ile yuyalar, Şöyle garip bencileyin. Hey Emre’m, Yunus biçare, Bulunmaz derdine çare. Var imdi gez şardan şara, Şöyle garip bencileyin. **** Yalancı dünyaya konup göçenler, Ne söylerler, ne bir haber verirler. Üzerinde türlü otlar bitenler, Ne söylerler, ne bir haber verirler. Kimisinin üstünde biter otlar Kiminin başında sıra selviler Kimi masum, kimi güzel yiğitler, Ne söylerler, ne bir haber verirler. Toprağa gark olmuş nazik tenleri, Söylemeden kalmış tatlı dilleri. Gelin duadan unutman bunları, Ne söylerler, ne bir haber verirler. Yunus der ki: Gör takdirin işleri, Dökülmüştür kirpikleri, kaşları. Başları ucunda hece taşları, Ne söylerler, ne bir haber verirler.