Enginlere At Sürdüğün

Enginlere at sürdüğün akşamdı kenardan Kalyonları emrinle yürüttün karalardan Çılgın Boğaz’ın taşla kilitlendiği günde Zincirlere vurdun deli deryayı önünde Açtın yeniden mucizeler devrine cedvel… Sânî-i Muhammed misin, ey Fâtih-i evvel? Târih o devirler devirip gelmiş olan pîr Görmüşse de devler devi binlerce cihangir Der-hâtır eder bir seni “Fâtih” denilince Bir sen bu cihan fâtihi beş kıt’a dilince Zaptettiğin iklime havârî gibi girdin; Dünyâya o gün sen medenî fethi getirdin! Çöktüyse hücumunla birer dağ gibi sedler, Çiğnenmedi at nalları altında cesedler; Allâha kavuştuysa ezan sesleri yerden Bir gün bile eksilmedi çanlar kulelerden; Bir köhne çağın hükmüne son verdiğin anda Hükmünle senin bir yeni çağ doğdu cihanda Fethetmedin İstanbul’u yalnız bu seferle, Serhaddini tuttun vatanın aynı zaferle, Tuttun ve muhafız gibi durdun başucunda; Fâtih kılıcın kabzası hâlâ avucunda! Ruhun beş asır sonra vücûdun gibi canlı; Hâlâ kır at üstünde yağız bir delikanlı!