Kendi Hüsnün Vechi Dilberden Hüveyda Kıldı Aşk

Kendi hüsnün vech-i dilberden hüveydâ kıldı aşk Çeşm-i âşıkdan dönüp anı temâşâ kıldı aşk Âb-ı gülden gösterüp aks-i cemâlin dembedem Şem’-i gül-ruhsârı mâh-ı servi-bâlâ kıldı aşk Gerçi dilber kendidir hem giydi âşık kisvesin Pes cemâli cilvesin kendi temennâ kıldı aşk Gül yüzüne zülf-i müşkünden selâsil bağlayup Ehl-i aşkı beste-i zencîr-i sevdâ kıldı aşk Sığmadı arz u semâya hüsn-i aşkın leşkeri Ne aceb kim sîne-i uşşâkı me’vâ kıldı aşk Nâr u nûr ile ider mahv ism ü resmin âşıkın Seyr kıl Hakkı bu hoş resmine peydâ kıldı aşk