Ey Sevgili

Her kulun sevdiği bir güzel vardır Benimse gönlümde sen ey sevgili Güzeli görmeyen gönüller dardır Gönlüme güneş ol gel ey sevgili Yüzünün şevkiyle kamaşır gözler Bir çift sözün ile mest olur sözler Ruhum sana âşık hep seni özler Nidem hasretinle ben ey sevgili Gül kokuna âşık gönül dayanmaz Gül koklayan âşık tamuda yanmaz Manevi zemzemsin içenler kanmaz Selamın iletsin yel ey sevgili Bir dürr-ü yetimsin mahzun bakarsın Hira’dan Kur’an’la kalbe akarsın Tebessümün ile beni yakarsın Sen fahr-i kâinatsın ey sevgili Rahmet’en lil Alemin’sin şüphesiz Davet ettin ümmetinden olduk biz Dünyamızda mahpus olduk ki sensiz Yetiş imdadımıza ey sevgili